در غياب آنها ابراهيم غذايى را براى بتها آماده كرده و به داخل محل نگهدارى آنها انتقال داد . او خطاب به يكايك بتها مىگفت : بخوريد و با من به صحبت نشينيد . اما هنگامى كه جوابى از آنها نمىشنيد با تبر دست و پاى بتها را قطع مىنمود و نهايتا آن تبر را بر گردن بت بزرگ آويزان نمود . هنگامى كه نمرود و همراهانش از گردش خارج شهر بازگشتند با بتان درهم شكسته مواجه گشته و گفتند : مَنْ فَعَلَ هذا بِآلِهَتِنا إِنَّهُ لَمِنَ الظَّالِمِينَ [ 1 ] توسط مامورين ، نمرود به وجود ابراهيم آگاه گشت و سپس آزر را براى استنطاق به دربار فرا خواند و خطاب به او گفت : تو به ما خيانت ورزيدى حال چه پاسخى براى بيان اشتباه خويش دارى . آزر به نمرود گفت : من از وجود او اطلاعى نداشتم بلكه اين همسر منست كه مىتواند پاسخگوى كرده خويش باشد . چيزى نگذشت كه مادر ابراهيم ( ع ) در دربار نمرود حاضر گشت او در پاسخ نمرود با زيركى فراوان چنين به توجيه عمل خويش پرداخت : قصد من از اختفاى ابراهيم مصالح كشور بوده است چرا كه اگر قرار بود تمام مردان سرزمين تو از بين بروند چيزى نخواهد گذشت كه نسل انسانها متلاشى شود من با اين كار خواستم گره‌اى از مشكلات گشوده باشم . بدين ترتيب با تدبير همسر آزر نمرود از كشتن بقيه نوزادان چشم پوشى كرد . آنگاه خطاب به ابراهيم گفت : مَنْ فَعَلَ هذا بِآلِهَتِنا و خليل الرحمان در پاسخ فرمود : فَعَلَهُ كَبِيرُهُمْ هذا فَسْئَلُوهُمْ إِنْ كانُوا يَنْطِقُونَ [ 2 ] امام صادق ( ع ) در بيان آيه قبل مىفرمايند : در حقيقت بت بزرگ دست به آن كار نزد و از طرفى ابراهيم ( ع ) نيز سخن دروغى بر زبان جارى نساخت چرا كه بت بزرگ در صورتى به اين كرده متهم است كه لب به سخن گشايد . آنگاه نمرود با اطرافيانش پيرامون نحوهء مجازات ابراهيم به مشورت نشست تا بالاخره تصميم گرفته شد خليل خدا را به ميان آتش افكنند . حَرِّقُوهُ وَ انْصُرُوا آلِهَتَكُمْ إِنْ كُنْتُمْ فاعِلِينَ [ 3 ] امام صادق ( ع ) ضمن حديثى مىفرمايند : فرعون زمان ابراهيم و اطرافيان او از رشد و زيركى برخوردار نبودند چرا كه فى البداهه ابراهيم را به سوختن در ميان آتش محكوم كردند . در حالى كه فرعون زمان موسى و مشاورينش از بلوغ فكرى و زيركى

--> [ 1 ] سورهء انبياء - آيهء 59 . [ 2 ] سورهء انبياء - آيهء 63 . [ 3 ] سورهء انبياء - آيهء 68 .